Dag 2 @ #FFO16

DIT WAS DAG 2 VAN #FFO16

Bekijk hier de tweede dag van #FFO16!

Een dagje met Jo De Meyere en Chris Lomme ín de wolken

Een schone dag vol eerbetoon

Het weer in Oostende past zich tegenwoordig aan aan het Filmfestival. Dit keer geen stralend blauwe hemel maar eentje met wolken, speciaal voor Chris Lomme en Jo De Meyere die vandaag naar de badstad afzakken voor de vertoning van Achter de wolken. Het wordt een druk programma voor de acteurs. We gaan met hen op de koffie tijdens het dagelijkse filmdebat in de Grote Post, dat Lieven Trio vakkundig modereert. Daarna klinken we samen op hun verdiende ster op de dijk. Om dan samen met hen de cinema in te duiken waar ze ook nog eens een Lifetime Achievement Award ontvangen. Wat een schone dag voor twee Vlaamse boegbeelden en twee schone mensen.

Een melkweg was hier meer op z’n plaats
Hoe goed kan je er nog uitzien op je 77e? Toeval of niet, maar Chris Lomme draagt witte sterren op haar grijze trui. Nu ligt er ook nog eens een ster met haar naam en die van Jo De Meyere op de zeedijk in Oostende. In de laudatio vooraf, dit keer in de vorm van een brief van scenarist Michael De Cock ‘aan Chris en Jo’, dankt hij hen voor de bijzondere samenwerking, voor het roeren en raken van duizenden mensen, en om altijd voor het hoogste te blijven gaan. Een melkweg in plaats van een ster, was hier beter op z’n plaats, zo klinkt het. Nadat ze de ster onthuld hebben van onder het hoopje zand, gaan beide acteurs op de knieën om de ster te kussen. Hoe ouder, hoe zotter. Beide acteurs glunderen. Want ook al hebben ze zichzelf al járen bewezen, toch betekent het krijgen van een ster én ook nog eens een Lifetime Achievement Award in Oostende ontzettend veel voor hen. Chris Lomme: “Ik ben dankbaar als een kind. Het is zo fijn dat mensen erkenning geven voor je werk.” In het grote ‘sterrenboek’ schrijft ze: “Trap niet op onze ster.” Ook Jo De Meyere is zichtbaar zo fier als een gieter: “Ik kom hiervoor heel graag speciaal naar Oostende. Wat een mooie dankbetuiging voor onze carrières van de Stad Oostende en de organisatoren van het Filmfestival.” In de filmzaal zit ik toevallig naast hem en grapt hij over zijn Lifetime Achievement Award-beeldje: “Niet meenemen hé, mijn naam staat erop.”

Teksten tegen de muur gooien
Ook al krijgt ze nu een prijs voor haar carrière, Lomme denkt nog niet aan stoppen: “Zolang ik besta en goesting heb in mijn vak, doe ik voort.” Alleen wordt het instuderen van teksten nog wat moeilijker met de jaren. Dat aspect van het acteren was nog nooit echt Lommes ding: “Van buiten leren vind ik al altijd boring en het gaat traag. Ik ben een diesel: ik kom traag op gang, pas wanneer ik helemaal op gang gekomen ben, speel ik. Het plezier om op zoek te gaan naar hoe je iets moet spelen, maakt het blokwerk dan weer ruimschoots goed.” Ook De Meyere heeft het steeds moeilijker met teksten instuderen: “Waar ik vroeger 6 weken voor nodig had, heb ik nu 4 à 5 maanden voor nodig. Ik krijg het er niet meer in. Je wil niet weten hoeveel keer ik m’n teksten al tegen de muur heb gegooid. (lacht)”

Achter de wolken
Achter de wolken gaat over Emma en Gerard, twee ouderen die hun partner intussen verloren hebben. Emma nog maar heel recent, Gerard al even. Zelf waren ze lang geleden ooit geliefden. Maar Gerard is zijn hele leven smoor gebleven op Emma. Ze komen weer in contact met elkaar. Een film over eenzaamheid en het verlangen naar liefde, op elke leeftijd. Over dat je op elke leeftijd nog verliefd kan worden. Over hoe moeilijk het is om afscheid te nemen van een voorbije relatie, over nieuwe stappen durven zetten in je leven en knopen doorhakken. Over hoe schoon en puur liefde kan zijn tussen twee mensen maar waarbij allerlei gedachten, gevoelens en dingen in ons leven het soms toch durven verknallen.

De film heeft intussen al ruim 120.000 bezoekers (niemand weet de exacte update beter dan Jo De Meyere  ) en spreekt dus aan bij een groot publiek. De film is bedoeld voor jong en oud maar zou toch vooral een ouder publiek aanspreken. Niet alleen door het thema (‘bejaardenseks’ wordt al gauw gezegd), maar vooral het (trage) ritme van de film, de herkenbaarheid op oudere leeftijd en de naar theater neigende dialogen. Veel oudere mensen zeggen dat ze door dit soort films net weer graag naar de cinema gaan. Dit is tegelijk de kritiek die de film krijgt, dat het te theatraal is, dat de teksten meer hadden mogen loskomen van het originele theaterstuk waarop de film gebaseerd is. Tegelijk is het ook wel de stijl Chris Lomme – Jo De Meyere, en aan degelijke merken raak je misschien ook beter niet?

Seks op leeftijd
De film gaat ook over seks, seks op oudere leeftijd dan. Een taboe voor velen, ook mooi vertolkt in de film zelf wanneer de kleindochter van Emma stuntelig probeert te achterhalen bij haar oma “hoe ze dat dan doen”. Chris Lomme: “Mensen durven hier niet veel over spreken maar denken er wel over. Je hoort dan van die cliché-uitspraken als je ouder wordt als: “Seks, dat gaat niet meer zeker?” Ik word daar niet goed van. Tarara dat dat gaat! (lacht) Precies of mensen niet meer mogen neuken als ze 70 zijn.”

Jo De Meyere en Chris Lomme staan er ook voor bekend erg open te staan voor het publiek en voor reacties op de film. De Meyere: “Als mensen aan mijn mouw komen trekken om te zeggen: “Jo, ik heb de film gezien” of “Ik ga volgende week kijken”, doet mij dat deugd. Dat stimuleert.” Je merkt aan Jo De Meyere dat hij heel sterk gelooft in wat hij doet, in waar hij mee bezig is. Een voorwaarde misschien om te komen waar hij nu staat. De Meyere: “Ik kan iedereen alleen maar aanraden om je dromen te volgen. Als je dat doet, kom je ergens uit waar je graag bent.”

Verslag door Anneleen De Leyn

Een verslag van de masterclass van Nic Balthazar

In een voormalige carrière was Nic Balthazar filmjournalist. Op die manier woonde hij masterclasses bij van zijn favoriete cineasten. Nu was het aan ons om aan zijn lippen te hangen na een herhaalde vertoning van Everybody Happy.

Nics soepele omgang met het publiek zorgt meteen voor een ontspannen sfeer. Hij heeft het allemaal ook graag wat persoonlijker. Weg met die microfoon, “kunnen we dit niet zonder doen?”. Al snel stelt een nieuwsgierig iemand de eerste vraag: “ik vond het gewoon een schitterende film!” Nic antwoordt vrolijk en allesbehalve sardonisch: “wat een geweldige vraag!”.

Van waar kwam nu net het idee van de film? Balthazar licht het uitgebreid toe en praat over zijn eigen ervaringen met het “klein ambetant manneke, der inneren Schweinehund of the monkey on your back”. Dat akelig gevoel dat je steeds de beste moet zijn en dat door onze actuele prestatiemaatschappij wordt opgewekt. Eén op vier mensen heeft er schijnbaar last van en zo ging Balthazars filmisch lampje stilaan branden: “Dit zou nog een goed idee zijn voor een film”. Uiteraard was de basis het scenario en veel dialogen werden zelf door de acteurs geschreven. “Wat die mannen doen en met opkomen kan je gewoon zelf niet verzinnen.”

Hoe bestrijd je dat probleem dan? “Het mannetje doen zwijgen. Geen zelfbeklag meer. Probeer dichter bij jezelf te komen en bij anderen.”, Aldus Nic. Daarna doet hij alle luisteraars hun ogen sluiten, diep in- en uitademen en glimlachen. “Wat een geweldig beeld. Daar wordt een mens gelukkig van! Als je je ogen sluit en glimlacht dan kan je toch niet meer negatief denken?” De meeste mensen uiten dan ook hoe positief de film wel niet is. “Zelf ben ik een gelukkiger mens geworden.” Aan de reacties en vragen van het publiek te horen is Nic Balthazar niet alleen.

Marko Truyen

Parents

recensie

Gisteren werd de Taste of Europe-competitie afgetrapt met Parents (Foraeldre), het langspeeldebuut van de Deen Christian Tafdrup. Die heeft de lat meteen hoog gelegd: Parents is een bijzondere prent, die probleemloos schippert tussen proza en poëzie. Op een realistisch niveau gaat de film over Kjeld en Vibeke, twee uitgebluste ouders die na de huiselijke exodus van hun zoon de verloren passie willen herontdekken in het krappe appartement waar het voor hen ooit begon. Maar al snel ontaardt dat realistisch niveau in een surreëel kluwen van religieuze symboliek, pertinente hallucinaties en een handvol Oedipusmotieven. Parents is een moderne vertaling van het eeuwenoude Faust-verhaal: wie zijn ziel verkoopt aan een vastgoedmakelaar, zal vroeg of laat op de blaren zitten.

Christian Tafdrup liet in de aansluitende Q&A weten dat er veel materiaal in zijn schof zit, en dat hij volgende maand de opnames voor zijn tweede film aanvat. Wij hebben alvast het gevoel dat dit een oeuvrebouwer wordt die op een heel vernieuwende manier met de traditie kan omgaan en niet bang is om de platgetreden paden achter zich te laten. Parents speelt nog op 13 september om 22u30.

Daan Borloo

The Handmaiden + Look!-opening

Recensie

Prachtige beelden, schitterende kleuren en weelderige kostuums. De reacties na de eerste Look!-film waren unaniem. De Look!-selectie richt zich op de visuele waarden van cinema en de Zuid-Koreaanse The Handmaiden (Ah-ga-ssi) van auteurregisseur Chan-wook Park is daarbij een uitblinker. Dankzij filmdistributeur Cinéart kan je exclusief op Filmfestival Oostende verblind worden door de visuele voltreffer van topcineast Park.

De film speelt zich af in een Japans bezet Zuid-Korea van een vroege 20ste eeuw. Een povere huismeid Sook-Hee wordt door de opportunistische schattenjager Fujiwara aangepord om een rijke Japanse huisgebonden erfgename te verleiden in een ingewikkelde list om haar van haar erfenis te ontdoen. Literatuurkenners zullen het verhaal kennen daar het gebaseerd is op de misdaadroman Fingersmith van Sarah Waters.

Kijkers die goed opletten tijdens deze meer dan twee uur durende esthetische krachttoer zullen beloond worden met een zinderende kijkervaring. Pas na meerdere visies van de film zal je vat hebben op alle nuances in de verhaalvertelling en alle schakeringen in de beeldtaal die deze meesterlijke film rijk is.

Zonder zijn eigen stijl teniet tedoen visualiseert Park een erotische intrige gelijkaardig aan Ang Lee’s Lust, Caution. De seksuele spanning en overgave doen denken aan Dangerous Liaisons en Black Swan terwijl Kubrick’s visuele overvloed in Barry Lyndon en de thematiek van Willam Wyler’s The Heiress nooit veraf lijken. Voeg daar nog een reusachtige inktvis aan toe (niet als maaltijd zoals in

Oldboy) en je krijgt straffe Zuid-Koreaanse kost dat dagenlang zal moeten verteren.

Marko Truyen

  schermafbeelding-2016-09-12-om-14-49-45 schermafbeelding-2016-09-12-om-14-49-45

Schrijf u in en ontvang onze nieuwsbrief