Dag 3 @ #FFO16

Daniel Lambo en Walther Vanden Ende talk in festivalcafé + Felice Felice

Geen samenkomst in de Grote Post vandaag. We blijven gewoon in het festivalcafé zitten voor de dagelijks bioscoopbabbel. Lieven Trio staat paraat. Gevestigde Vlaamse waarden Daniel Lambo en cinematograaf Walther Vanden Ende hebben er zin in. De “hartverscheurende keuze”, aldus Trio, tussen hun films die alle twee om 17:00 spelen, maakt des te meer duidelijk hoe strak de programmatie is opgesteld. Moeilijk te kiezen, maar wat een luxe.

Daniel Lambo (Los Flamencos) stelt zijn nieuwste film De Figurant voor. Een passieproject in teken van zijn vriendschap met hoofdrolspeler Sabri Saad al Hamu. Lambo ziet naar zijn zin te weinig gevarieerde rollen voor acteurs van Marokkaanse en Turkse origine en een teveel aan typecasting. Ze spelen steeds opnieuw dieven, criminelen of vluchtelingen. “Mijn engagement is de motor van mijn werk” betuigt een nuchtere Lambo. Dit verklaart in ieder geval zijn enorme productiviteit (zes films in de laatste zes jaar!).

De bescheiden Lambo blijft een onafhankelijke cineast in hart en nieren. Hij kickt op de low budget manier van filmdraaien en aan zijn immer glimlachend gezicht te zien maakt zijn werk hem gelukkig. Zijn guerrillamethode van filmen, zo verheldert hij, is oneindig veel makkelijker door het digitale tijdperk. Dit brengt ons bij de expertise van topcameraman Walther Vanden Ende brengt.

Het gesprek met Vanden Ende wordt al snel een ware masterclass. Zijn down to earth-allure is al even charmant als zijn repliek wanneer Trio hem vraagt of hij ‘op zijn Lambo’s’ zou kunnen werken: “De camera is maar een middel”. Vanden Ende onderschat de cinematografie niet, maar overschat het al evenmin: “Een film moet niet mooi gefotografeerd worden. Het moet juist gefotografeerd worden.” Over de toekenning van de Lifetime Achievement Award blijft hij toepasselijk sober: “Of daar nu een prijs aanhangt of niet, de inzet blijft hetzelfde.”

Aangaande de bijna volledige overname van digitaal filmen zet hij zich neutraal op: “Film is niet veranderd. De mogelijkheid om film te maken is veranderd.” Geen Tarantino-esque totale afwijzing van digitaal filmen dus. Het digitale tijdperk omarmt hij eerder als een constante evolutie van filmproductie: “Het is geen mindere kwaliteit. Het is een andere kwaliteit.”

Van den Ende koos ervoor Felice… Felice… nog eens te tonen op het witte doek. De prent was één van zijn grootste uitdagingen in zijn carrière. De zoektocht om de overweldigende esthetiek van de feodale Japanse periode in beeld te brengen was immens. Na het zien van Felice… Felice… werd die professionele druk klaarblijkelijk. Aan de hand van prachtig ingekleurde, licht afgeleefde beelden van het toenmalig Japan wordt de fotografie ingezet als een onmisbare component in de narratief. De film is een stille reflectie over lang vervlogen herinneringen en stelt diepgaande vragen over het leven en de liefde.

Na de overhandiging van de Ensor bleef Walther Vanden Ende zijn nederige zelf: “ik ben altijd kort van stof”. Hij bedankte al zijn collega’s (een ontzagwekkende lijst moest je het op papier voorgeschoteld krijgen) en besloot met wijze raad voor de volgende generatie jong talent: “Volg je ideeën en zet je 200% in”.

Marko Truyen

Morgan

Verslag

Sci-fi zit in het bloed van de Scott-familie. Ridley, of zeg maar de vader van de moderne sciencefictionfilm (Alien, Blade Runner) legde de lat hoog (of creëerde de lat liever). Zijn zoon Luke kiest met zijn eerste langspeelfilm Morgan onbeschroomd voor hetzelfde genre. Hij verdiept zich in de mogelijkheden van artificiële intelligentie (“A.I. is scary”) in een aan Ex Machina verwante prent. FFO presenteerde de langverwachte avant-première in aanwezigheid van Luke Scott himself!

Risicoanalyste Lee Weathers komt op een afgelegen faciliteit de situatie inschatten van een artificiële intelligentie genaamd Morgan nadat ze (het) één van haar verzorgsters aanviel. Daar ontdekt ze een heuse surrogaatfamilie van het wezen die haar als dochter zien. Lee zal moeten beslissen de A.I. te termineren of niet. Als Morgan dat wel toelaat…

Mensen die goden worden, het monster van Frankenstein, A.I. dat steeds sneller science-fact wordt dan sciencefiction, het zijn allemaal dreigende thema’s die Scott moeiteloos verwerkt in een enorm onderhoudende actiethriller. Wat de film zo speciaal maakt is het thema van ouders en hun ontkennend gedrag om iets negatiefs te zien in hun kinderen. Een talentvolle topcast (met wederom een scènestelende Paul Giamatti) maakt Scott’s regie al aanzienlijk makkelijker in dit duizelingwekkend debuut. Scott continueert op ontroerende wijze de Hollywood actiegeoriënteerde stijl van zijn inmiddels overleden nonkel Tony Scott (Top Gun, True Romance) en laat de traag verterende, sfeervolle benadering van zijn vader achterwege.

Morgan gemist? Aanstaande vrijdag om 17:00 kan je hem alsnog bekijken!

  105508_mrgn_camp_a_27x40_eng_1sht-1 105508_mrgn_camp_a_27x40_eng_1sht-1

Siv gaat logeren - Verslag

Zondag Kindjesdag op Filmfestival Oostende. Even na de middag krioelt het er van de ‘klein mannen’ in en rond Kinepolis voor de vertoning van ‘Siv gaat logeren’, een Zweedse (gedubde, maak u geen zorgen) film van regisseurs Lena Hanno Clyne en Catti Edfeldt. De film gaat over Siv, een meisje van het eerste leerjaar, dat een nachtje gaat logeren bij het nieuwe meisje van de klas, Cerisia. De film neemt je mee naar een plek in Zweden in de aanloop van kerst. Terwijl het hier buiten nog lekker nazomert, zit je als toeschouwer plots in een sneeuwdecor met feeërieke kerstlichtjes en –versiering, waar iedereen berenmutsen, dikke winterjassen of sneeuwpakken draagt. Als kijker ben je meteen verkocht van de lieve, kleine, groot-meisje-wordende Siv. Cerisia, het nieuwe meisje in de klas afkomstig uit Stockholm, wordt wat getest of liever gepest door de klasgenootjes (“Stockholmse trol!”). Cerisia is een sterke, felle meid die het zich niet aan haar hart laat komen. Ze trekt op met Siv, die haar wel leuk vindt. Cerisia nodigt Siv al meteen uit bij haar thuis om te blijven logeren. En dan begint voor Siv een Mary Poppinsachtig avontuur in het grote, mooie, speciale huis van Cerisia, waar de dieren aan de muren tot leven komen …

De film ziet er esthetisch heel mooi en sfeervol uit, wie de film gezien heeft, hoeft zelfs al niet meer naar Scandinavië te trekken om het noorderlicht te zien. Je volgt als kijker mee vanuit Sivs blik en denkkader. We staan er als volwassenen bijvoorbeeld niet bij stil dat een klok, bestaande uit een kattenkop met grote, bewegende ogen, indrukwekkend kan zijn voor een kind van 6 jaar. Of dat een pleister met een doodshoofd op ook écht iets gevaarlijks lijkt. Als jong kind kan logeren bij iemand anders thuis dus voor een ‘mini-cultuurshock’ zorgen. Zo ontdekt Siv wat couscous is, een demente oma die inwoont, het inwonen van een (dementerende) oma, cavia’s (“die ruiken naar oude sokken”) en een snuffelende hond met een gezwel op z’n hoofd. Vermoedelijk is dat voor iedereen die ooit eens bij een vriendje of vriendinnetje geslapen of gespeeld heeft, grappig herkenbaar.

Wanneer de dieren tot spreken komen en het ‘hek van de dam’ is, betrap ik mezelf als volwassene erop dat ik m’n aandacht er niet goed meer kan bijhouden. Het begint me wat te lang te duren. Wat blijkt nu achteraf? Over dit stuk zijn de kinderen dus net het meest enthousiast. Yeah right, ik moet dus echt volwassen zijn intussen. De regisseurs zijn erin geslaagd een pak kinderen te boeien, en da’s toch het voornaamste als het om een kinderfilm gaat.

Dora (7): “Ik was een beetje bang van het gesnurk. Ik ben alleen nog maar bij m’n nichtje blijven slapen maar ik zou ook bang zijn mocht ik Siv zijn. Ik vond het einde het mooist.”

Arthur (10): “De bekvechtende dassen vond ik grappig. Ik ben al eens bij een vriendje blijven slapen in een woonwagen, dat was leuk.”

Xander (10): “Er gebeurden allemaal gekke dingen, die stofzuiger vond ik het leukst. Soms is het wel eens anders bij vriendjes thuis. Bij mijn vriend thuis eten ze ’s morgens een boterham met choco of speculoospasta en wij eten thuis een schelleke hesp ertussen.”
Marie (7): “Bij mijn vriendin Manon mag je niet met je schoenen binnen.”

Ik vermoed dat de film best mikt op een lager schoolpubliek, vanaf 6-7 jaar. Een paar aanwezige tienermeisjes vonden het ook nog heel mooi en spannend. De film duurt 79 minuten maar misschien mocht hij wel ietsje korter zijn.

Na de film konden de kinderen nog deelnemen aan de workshops ‘Filmfrutsels Deluxe’ van Jekino. Zo kon je zelf meespelen in het decor van Siv gaat logeren via greenkey, kon je zelf een animatiefilmpje maken, bij de filmdokter langsgaan om jouw filmideeën in een scenario te helpen gieten, of gewoon kleurplaten inkleuren.

Anneleen De Leyn

Foto's Dag 3 van FFO16

Bekijk hier de foto’s van dag 3 op FFO16!

Schrijf u in en ontvang onze nieuwsbrief