Dag 4 @ #FFO16

Verslag sterlegging Jaco Van Dormael & Talk Omer Fast, Jaco Van Dormael + recensie Le Tout Nouveau Testament

Jaco ziet sterretjes

De nieuwsgierigen beginnen zich te op te hopen en een al even popelende en jolige Jaco Van Dormael, kleurig uitgedost voor de gelegenheid, nadert de menigte. De organisatoren vroegen Arno een paar woorden te zeggen: “Toen ze mij vroegen enkele woorden van lof te zeggen over Jaco Van Dormael dacht ik bij mezelf ‘Bei joat natuurlijk’”. Nog even probeert hij Jaco Oostends te leren: “Ge moe klappn door u toeng udje moend te stekn.” Arno zou natuurlijk Arno niet zijn wanneer hij zijn toespraak kuis afrondt met: “Het komt uit mijn hart en uit men kloten, godverdomme!”. Een blijmoedige Jaco borstelt maar al te graag zijn ster af: “Woah, ça c’est beau!”.

Een erudiet gesprek

Even later vindt de dagelijkse rendez-vous plaats in het cultuurcafé De Grote Post voor het gesprek met Lieven Trio. De welbespraakte, hooggeleerde Israëlitische regisseur Omer Fast mag de spits afbijten. Hij licht toe hoe hij deels opgroeide in New York in een jaren ’70-achtige scène, maar dan zonder seks, drugs of rock ’n roll: “although there were some sex and drugs, I guess”. Hij begon zijn carrière als visueel artiest en maakte onder meer kortfilms en documentaires. Al snel ontwikkelde hij een stijl dat de grens tussen documentaire, dramatisering en fantasie verdoezelt. Zijn eerste langspeelfilm Remainder drijft deze stijl ten top. Verder verklaart Fast zijn aantrekking tot het boek van Tom K. McCarthy waarop de film gebaseerd is. Een boek dat ooit Brad Pitt ontzettend interesseerde, maar na 10 pagina’s verbijsterd exclameerde “No fucking way!”. Fast was tijdens het lezen van het boek zo in beslag genomen door de ontmoeting tussen kunst en leven en het literair portret van een kunstenaar. Remainder past alleszins perfect binnen zijn oeuvre en speelt donderdagavond nog om 22:30.

Le plus foux réalisateur belge

Daarna werd Jaco Van Dormael naar voren geroepen. De lange passieve periodes tussen zijn films (gemiddeld zes jaar per film) wijt hij aan zijn zelfkritische houding. Zijn stijl is een van “des erreurs”, verklaart hij, maar desalniettemin blijven zijn films prenten die gewoonweg “werken of niet werken”. Trio noemt het “film noir in film fantastic y un peu (beaucoup) foux” en dat is wat ons betreft een welgekozen omschrijving. Van Dormael gaat akkoord en duidt toepasselijk aan dat zijn grootste deugd het maken is van films.

Le Tout Nouveau Testament

Le Tout Nouveau Testament is puur (Wacko) Jaco. Zijn absurde (Belgische) humor heeft hij visueel vertaald in een fantastische satire van de Bijbelse vertelling en het Nieuwe Testament. Wat Van Dormael mist in productiviteit maakt hij goed in (uiterst originele) kwaliteit. Zijn favoriete existentialistische thematiek die hij uitvoerig besprak in het gesprek met Lieven Trio – het betreft het verkennen van wezenlijke sleutelmomenten en de cruciale keuze tussen de verschillende wegen die je kan uitgaan in het leven – komt in deze film wederom aan bod en wordt kranig verder uitgediept. Le Tout Nouveau Testament is geschift, hilarisch en bovenal een unieke wirwar ‘très bizarre’.

Marko Truyen

Sfeerverslag Schoolvoorstellingen - Le tout nouveau testament

Wie dacht dat de zalen van het Filmfestival op werkdagen leeg zijn overdag, heeft het verkeerd. Elk jaar komen ook ruim 6.000 leerlingen uit kleuter-, lagere en secundaire scholen in en rond Oostende een film van het Filmfestival meepikken. Deze films worden van maandag tot vrijdag vertoond tijdens de schooluren. “De scholen krijgen op voorhand de kans zich in te schrijven voor een film naar keuze uit ons scholenaanbod. We bieden een paar films per graad aan. Stuk voor stuk films die passen in het kader van filmeducatie. De grote blockbusters moet je hier dus niet verwachten”, zegt Karen Simoens, verantwoordelijke programmatie scholen. Op die manier krijgen leerlingen de kans om kennis te maken met films die ze misschien zelf niet meteen zouden kiezen als ze naar de bioscoop gaan. Het Filmfestival werkt voor het scholenprogramma samen met de kunst- en filmeducatieve werkingen mu-zee-um en Lessen in het donker. Simoens: “Via Lessen in het donker krijgen alle leerkrachten ook een lesmap mee over de gekozen film. Daarmee kunnen ze achteraf in de klas mee aan de slag om de film te bespreken met de leerlingen.”

Gisterennamiddag kwamen heel wat laatstejaars secundair kijken naar Le tout nouveau testament, een Belgische komische film van de Waalse regisseur Jaco Van Dormael. De sfeer in de zaal is er voor mij een van lang vervlogen tijden. Dit keer geen muisstille zaal waarbij je geen papieren zakdoek uit je sjakos durft halen als je neus loopt, maar een zaal vol geroezemoes, jongensachtig gegiechel en grappige, spontane reacties bij de film.

Eens de film afgelopen is, stormen de jongens naar buiten omdat ze hun bus terug naar school moeten halen. De film duurt dan ook bijna 2 uur en dus was de schooltijd gauw om gisteren.

Ik doe toch nog een poging om in al hun haast een paar vluchtige reacties te vangen. Ik hoor vooral “raar, raar, ’t was een rare film”, ook wel een enkele “saai” en een slimmerd antwoordt: “Leerrijk”. Toch hier en daar ook een iets meer uitgesproken mening: “Die gast die uit het vliegtuig sprong, die was grappig.” En ook: “Het is leuk dat hij (God, gespeeld door Benoit Poelvoorde, nvdr.) meemaakt wat hij de mensen ervoor zelf aandeed.”

Anneleen De Leyn

Je me tue à le dire

recensie

De eerste langspeelfilm van Waalse vriend en regisseur Xavier Seron is een gortdroog en gitzwart schot in de roos. De doldwaze manier waarop hij volledig in zwart-wit een absurde fase in het leven van hypochonder Michel Peneud in beeld zet, toont vooral de kleurrijke fantasie van een talentvolle Belgische cineast.

Het hoofdpersonage Peneud denkt kanker te hebben nadat dat eerder is vastgesteld bij zijn moeder. De relatie tussen de twee en met zijn vriendin wordt op de proef gesteld omdat hij zich alsmaar achterdochtiger opstelt. De plotse bult op zijn borst verontrust hem ook geweldig. De wijze waarop hij zich probeert aan te passen wekt bijgevolg buitensporige en licht surrealistische situaties op.

Met een onzinnige en onverwachtse benadering verwezenlijkt Seron een unieke donkere komedie dat een eerder geringe opkomst deed bulken zoals een stampvolle zaal. Voor de film nam Seron nog gretig de chocolade vuurtoren in ontvangst die hij maar al te graag wilde delen met twee collega’s die ook aanwezig waren. Een mooi beeld van het collaboratieve werk eigen aan het filmmedium.

Marko Truyen

  schermafbeelding-2016-09-13-om-13-43-19 schermafbeelding-2016-09-13-om-13-43-19

Remainder

recensie

Door omstandigheden kwam ik tien minuten te laat binnengewaaid bij Remainder. Door pure toevalligheid zegt regisseur Omer Fast na afloop van de vertoning dat wie de eerste twee minuten mist, deze film niet kan begrijpen. Breek nou mijn klomp! Het kan wel. Denk ik.

Dit is althans wat ik ervan begreep: Remainder is een film die, in de kern, niet begrepen wil worden. De hele plot draait rond een naamloos hoofdpersonage (Tom Sturridge) dat zijn eigen geheugen probeert te mappen om weer vrij te kunnen denken en ademen na een traumatische gebeurtenis. (Welke gebeurtenis? Dat viel misschien toch in die eerste tien minuten te ontdekken. Scusi.) Het thema van Remainder is niettemin, zoals de titel al doet vermoeden, reconstructie.

Dat thema lijkt dit jaar ook een beetje het overkoepelende topic van het hele Filmfestival te zijn. Er was de goed ontvangen kortfilm van Timeau De Keyser en Pieter Dumoulin, de obsessive herbeleving van een jeugd in Parents en wie heel goed kijkt, ontdekt zelfs een wederopbouw van een verloren eenheid in F.C. De Kampioenen: Jubilee General – jawel.

Maar ondanks de subtiele en enigmatische narratieve lijn, is Remainder op veel vlakken iets te dik aangezet. Sturridge lijkt maar één getormenteerde houding te kunnen aannemen en de enkele mopjes die het hele zootje moeten ontzenuwen, zijn nogal flauw. Toch is het een film die je gezien moet hebben. Al was het maar om eens goed ontregeld te worden.

De film speelt nog op donderdag 15 september om 22:30!

Daan Borloo

Welcome to Norway!

Recensie

Welcome to Norway! is de derde langspeler van het Noorse talent Rune Denstad Langlo. De film viel in de prijzen op het filmfestival van Göteborg. Je mag je verwachten aan een tragikomische schets van een heel actueel thema, de vluchtelingenproblematiek. Hoe realistisch dat beeld hierover is, laten we hier even in het midden.

Het verhaal gaat over Petter Primus, een norse man die samen met zijn gefrustreerde vrouw en tienerdochter ergens in the middle of nowhere in het mooie Noorwegen woont. Hij heeft een hotel uitgebaat naast zijn huis en zit altijd vol plannen, maar daar houdt het dan ook bij op. Tot hij op het idee komt zijn hotel om te bouwen tot een asielcentrum. Niet uit altruïsme, wel uit winstbejag. Want een hart voor buitenlanders heeft hij niet. Dat daar meer bij komt kijken dan je denkt, had hij niet ingeschat. Zo is hij in het begin erg nalatig op het vlak van veiligheid, basisvoorzieningen en voedsel. “Where is the buffet?” is een vraag die met een gepaste timing telkens opnieuw gesteld wordt aan de voormalige hoteluitbater. Hij komt al gauw in de problemen na controles van de overheid. Maar dankzij het goede hart van een aantal vluchtelingen, worden de dingen aangepakt en beantwoordt z’n centrum meer en meer aan de normen. Je ziet Primus evolueren in de film. Het is mooi om zien hoe hij beetje bij beetje zijn hart wat meer openstelt naar de mens achter ‘de vluchteling’.

Bij momenten is dit een warme, soms ontroerende prent, dan weer een wreed en hard verhaal over hoe mensen blijven op zoek gaan naar een veilige plek om zich thuis te mogen voelen op deze aardbol. Maar ook over het op zoek gaan naar zichzelf en in hoeverre je daarbij iets voor een ander wil betekenen.

Dit is een van de 6 genomineerde films die meedingen naar de prijs voor Beste Taste of Europe Film. Met Taste of Europe wil Filmfestival Oostende het grote publiek bij ons laten kennismaken met enkele buitenlandse films die de moeite zijn om te ontdekken. “Vaak zijn het mainstream films in het land waar ze gemaakt zijn maar voor ons zijn ze dat niet. Die kruisbestuiving van verschillende filmgenres, -stijlen of -culturen is net zo interessant in de filmwereld”, zegt Ilse Schooneknaep, programmator van het festival.

Donderdagavond zit de jury bestaande uit 25 filmliefhebbers en Oostendse acteur en voorzitter van de jury Sebastien Dewaele hiervoor samen.

Welcome to Norway! speelt nog op vrijdag 16 september om 16.45 uur.

Anneleen De Leyn

  schermafbeelding-2016-09-13-om-14-49-52 schermafbeelding-2016-09-13-om-14-49-52

FOTO'S DAG 4 VAN FFO16

Bekijk hier de foto’s van dag 4 op FFO16!

Schrijf u in en ontvang onze nieuwsbrief