Dag 5 @ FFO16!

Talk met regisseur Ira Sachs - Verslag

Amerikaanse indie-regisseur Ira Sachs was, in teken van alweer een bijzondere cinemadag, te gast op Filmfestival Oostende. In het cultuurcafé De Grote Post, waar het alleszins koeler is dan buiten, doet de tropische hitte onze gastheer en moderator Lieven Trio toch snel naar de fles (water) grijpen. Ook Sachs trekt al gauw zijn blazer uit. Mensen die nadien op zijn aanraden naar België afzakken voor het goede weer *kuch* zullen aardig opkijken.

Zijn gloednieuwe film Little Men kreeg recentelijk nog de Grand Prix toebedeeld op het Festival du Cinéma Américain de Deauville. Enorm positief nieuws dus dat een verheugde Sachs welgemeend duidde als aanwijzing dat mensen de film hebben begrepen en dat hij gelukkigerwijs heeft voldaan aan hun verwachtingen. Na zes langspelers is het duidelijk dat Sachs graag films maakt over little things die zich al dan niet voordoen in zijn lievelingsstad New York. De multiculturele, niet probleemloze samenleving van deze locatie vormde ook de inspiratie voor Little Men.

“Als volwassene ga je jezelf sneller dan je denkt distantiëren van mensen van een andere origine of ander geslacht. Kinderen doen dit niet. Ze merken de verschillen nauwelijks op. Er valt veel te leren over kinderen.”, aldus Sachs. In Little Men wordt de relatie tussen twee 13-jarige jongens op de proef gesteld wanneer hun ouders een akelig geschil hebben over de verdere verhuur van een financieel belangrijk stuk eigendom. Sachs wilde graag een prent maken over de waarden die zowel ouders als hun kroost elkaar aanleren en hoe ze elkaar evenzeer kunnen teleurstellen.

Tijdens het filmen vallen de regie van kinderen alsook van dieren onder hetzelfde luik: probeer het ten alle kosten te vermijden. Sachs gaf echter toe hoe gemakkelijk het wel niet was met jonge talenten Michael Barbieri en Theo Taplitz te werken: “Het was de vlotste werkrelatie die ik al heb mogen ervaren. Ze zijn enorm inzichtrijk en veel minder behoeftig dan volwassenen.”

Sachs heeft zelf nooit filmschool gedaan: “Ik begrijp niet hoe mensen kunnen zeggen wat artistiek is en wat niet”. Ironisch genoeg geeft hij sinds zes jaar cursussen op de filmschool waar hij als student niet binnengeraakte. Met weinig middelen (in Sachs’ geval geen middelen) kan dus ook en zijn spaarzame houding betreft eveneens zijn budgettair filmproces: “Zeg nooit: Ik heb maar een dollar”. Wijze woorden ter afsluiting van een optimistisch en boeiend gesprek.

Marko Truyen

Strange Heaven

recensie

Strange Heaven is een vicieuze cirkel van goede bedoelingen die leiden tot erbarmelijke toestanden. De film stelt scherp op Marek en Basia, een Pools koppel dat om onduidelijke redenen naar Zweden is gevlucht – op zoek naar een beter leven.

Maar dat leven wordt er helemaal niet beter op wanneer de opvoeding van hun dochter Ula wordt uitbesteed aan een oer-Zweeds pleeggezin, omdat de Zweedse sociale dienst ervan overtuigd is dat Marek en Basia hun kind verwaarlozen en zelfs mishandelen.

Uiteraard berust die overtuiging op een misverstand – regisseur Dariusz Gajewski kent de wetten van de tragedie. Maar zijn scenario is bij wijlen net iets té sentimentalistisch om keihard binnen te komen. Bovendien heeft hij van de sociale dienst een karikatuur gemaakt die het hele plaatje een flinke zweem van ongeloofwaardigheid meegeeft: de sociaal werkster die Ula’s belangen behartigt, is niets meer dan een emotieloze Cruella de Vil die zichzelf en haar praktijk op geen enkel moment in vraag stelt.

Ook hoofdactrice Agnieszka Grochowska, die vijf jaar geleden een Ensor in de wacht sleepte, overtuigt niet echt. In de beginscène van Strange Heaven kijkt ze vanop de kade toe hoe haar man en dochter uit varen gaan, en het lijkt alsof ze de hele film op die kade blijft staan. Pas in de absolute eindscène waagt ze de sprong en wordt haar misère echt tastbaar.

Waar Strange Heaven dan weer wel in uitblinkt, is de mise-en-scène. Gajewski slaagt erin meticuleus afgemeten shots te combineren met de dynamiek van een steadicam. Vooral het laatste, lang uitgesponnen beeld is van een berustende schoonheid. Dan hoop je als kijker dat alles goed komt.

Strange Heaven speelt nog op vrijdag 16 september om 17:30.

Daan Borloo

Little Men

 recensie

Little Men is een kleine film die gaat over kleine dingen, gemaakt op een nog kleiner budget, maar is allesbehalve minderwaardig. Jake is 13, vriendelijk, welopgevoed, maar ietwat terughoudend. Hij maakt moeilijk nieuwe vrienden. Toni is uitbundig, een tikkeltje platvoets, maar toch gul en sympathiek. De twee kunnen het goed vinden met elkaar maar een financieel conflict tussen hun ouders over de huur van een kledingzaak belemmert hun vriendschap.

De film blinkt uit dankzij hartverwarmende personages, authentieke dialogen en actuele thema’s omtrent sociale en economische problematiek. Regisseur Ira Sachs maakt van dit relaas een intiem en hoopvol portret van nieuwe kameraden. Hij probeert de standpunten van alle betrokkenen te begrijpen en beperkt zich niet enkel tot de perspectieven van de tieners. De twee jonge acteurs zijn revelaties en moeten nooit onderdoen voor de meer ervaren oudere cast, integendeel! Het is een coming of age-verhaal, dat zelden nog zo aardig is uitgewerkt sinds Stand by Me.

Helaas botert toch niet alles in Little Men. Omdat de film verschillende invalshoeken moet uitzetten in een opvallend korte tijdsduur (85 min), ontplooien de meeste zich niet tot een volwaardige ontleding. Het middelstuk van de prent vlot daardoor niet altijd. Hier had wat meer conflict mogen inzitten en niet enkel de morele suspense die Sachs beheerst, maar jammer genoeg beperkend hanteert. Eens de aftiteling verschijnt, voelt er dan ook iets ontbreken. Ondanks deze imperfecties blijft Little Men een deugddoende en gevoelvolle film voor jong en oud. Eentje die je niet ongeroerd zal laten.

Marko Truyen

  schermafbeelding-2016-09-14-om-15-03-39 schermafbeelding-2016-09-14-om-15-03-39

Awaiting

recensie

Wachten in Wanhoop

In Awaiting volg je anderhalf uur een fase in het leven van Daniel en Natalia, een Spaans koppel dat een kind wil adopteren. Ze reizen naar Litouwen waar ze een jongetje uit een weeshuis willen kiezen. Maar dat loopt op z’n zachtst uitgedrukt niet van een leien dakje. De bureaucratie en de corruptie die er heerst, zorgen ervoor dat hun grote hoop stilaan afbrokkelt tot ze allebei zelf achterblijven als een hoopje miserie. De Spaanse regisseuse Daniela Féjerman heeft zelf gelijkaardige ervaringen gehad tijdens het adoptieproces van haar zoon, en dat merk je. Iedereen die ooit op de komst van een kind – natuurlijk of geadopteerd – zit of zat te wachten, kan wellicht volledig meeleven met de hoofdpersonages die hun rol trouwens zeer sterk vertolken. In het begin steunen ze elkaar nog volop als koppel, maar het hele aanslepende proces vol hindernissen, is zo slopend dat beide personages elk op hun beurt en op hun manier soms kraken of door het lint gaan. De ene keer uit zich dat in stil verdriet, de andere keer in agressie of in het vluchten in alcohol. Als de dingen lange tijd blijven niet goed gaan in de gezamenlijke droom van een koppel, is het wellicht normaal dat er een punt komt waarop je er als koppel zelf dreigt aan onderuit te gaan. En ook dat zien we hier mooi weergegeven. Geluk moet zich op het juiste moment keren wellicht, voor het te laat is.

Awaiting is ook een film in competitie voor de Taste of Europe en speelt vanavond, woensdag 14 september nog eens om 19 uur.

Anneleen De Leyn

Schrijf u in en ontvang onze nieuwsbrief