Dag 6 @ #FFO16

DIT WAS DAG 5 VAN #FFO16

Bekijk hier het videoverslag van de vijfde dag van #FFO16!

Talk met regisseur Grímur Hákonarson en juryvoorzitter Sebastien Dewaele - Verslag

Wie had kunnen denken dat Grímur Hákonarson zijn laatste zwoele zomerdagen in België of all places zou doorbrengen? De IJslandse regisseur van Cannes-favoriet Rams (Hrútar) is de eerste enthousiaste genodigde voor de dagelijkse FFO After Work Talk in Cultuurcafé De Grote Post. Nadien mag rasechte Oostendenaar Sebastien Dewaele een geboeid publiek onderhouden en iets meer zeggen over zijn rol als juryvoorzitter van de Taste Of Europe-competitie.

Rams is al meer dan een jaar oud, maar is nog volop aan het nazinderen. Moest u het vergeten zijn: het relaas gaat over twee IJslandse broers die samen schapen hoeden. Ze hebben echter al 40 jaar geen woord meer tegen elkaar gezegd. Hákonarson duidt aan hoe dit tragikomisch verhaal gebaseerd is op ware feiten dat hij via zijn vader vernam. Naast de IJslandse passie voor schapen (dieren die daar bijna als heilig worden beschouwd) visualiseerde hij vrijwel meteen een unieke film die zowel droevig als grappig is.

Rams won de Un certain regard-prijs op het filmfestival van Cannes, een verrassend, maar groot moment voor Hákonarson en IJslandse cinema in het algemeen. Hij dankt dit aan de IJslandse mentaliteit van een gouden generatie met een ijselijke drang om het te halen. Een mager filmfonds biedt in IJsland slechts ruimte voor vier à vijf films per jaar. Nochtans is er, naast voetbal en muziek, zoveel talent aanwezig dat dat meer dan compenseert voor de beperkte financiële mogelijkheden. “We will take over!”, roept een grappende Hákonarson op.

Vervolgens is het woord aan Sebastien Dewaele. De veelzijdige Oostendenaar is iemand die van alle markten thuis is: theater, televisie, muziek, comedy en film. Op het vlak van literatuur is hij ook te vinden. Zijn personage Kenny alias “Dikken” in de tv-serie Bevergem herleidt hij naar Lenny, de vriendelijke reus van John Steinbeck’s bekende roman Of Mice and Men. Een intrigerend personage dat voor Dewaele gewoonweg hilarisch en tof is om “nen debiel” te spelen.

Als manusje-van-alles kan het ongetwijfeld slechts een voordeel zijn om de Taste Of Europe-jury te leiden. Dewaele herhaalt nog eens wat deze selectie zo speciaal maakt: “Het zijn films die in eigen land enorm veel succes kenden, maar moeite hebben over de grens een groot publiek te vinden.” Bovendien speelt hij (via motion capture) een rol in de animatiefilm Cafard. De film maakt kans op twee ensors (muziek en scenario) waarop Dewaele eerlijk reageert: “’t zou goe zijn als we winnen!”. Zijn dialect neemt niemand van hem af: “kvoel mij gewoon niet thuis in het Algemeen Nederlands”. Hij is fier op het West-Vlaams en andere Vlaamse dialecten en ijvert zelfs voor taalcursussen zolang het maar geen Antwerps is (*knipoogt*). Lieven Trio grapt nog even dat er geen live ondertiteling was voor de niet-Oostendenaars waarop Dewaele plezierig grolt: “sorry, weh!”

Marko Truyen

24 weeks

recensie

Recensie 24 Weeks + bespreking Look!-thema

24 Weeks (24 Wochen) is een aangrijpende Duitse kroniek over zwangerschap, abortus en publiciteit. Hoofdpersonage Astrid is een bekende comédienne en alhoewel ze tijdens haar shows graag slecht praat over haar man/manager, is ze na al die jaren nog steeds smoorverliefd. Samen met hun achtjarig dochtertje leiden ze een oprecht intiem en liefdevol leven. Samen kijken ze halsreikend uit naar de komst van het nieuwe gezinslid. Na zes maanden zwangerschap de stellen de dokters echter vast dat het jongetje Downsyndroom zal hebben. Daarbij zal het kind ernstige hartoperaties moeten ondergaan vanaf de geboorte. Astrids publieke belangstelling bemoeilijkt bovendien de hartverscheurende keuze om al dan niet abortus te plegen.

Regisseuse Anne Zohra Berrached windt er geen doekjes om en kiest voor een realistische en rauwe schets van de verschrikkelijke centrale keuze. De film krijgt daardoor een docudrama-achtige stijl waarbij de emoties naarmate de film vordert bijna tastbaar worden. Ook het acteerwerk voelt sterk naturalistisch en het zwaar dramatische werk van hoofdactrice Julia Jentsch laat een zeer sterke indruk na.

De film dingt mee naar de LOOK!-prijs dus dient het visuele aspect ook besproken te worden. In dit opzicht is 24 Weeks eerder gelimiteerd. Met uitzondering van enkele wondermooie, dromerige watermontages is het visueel vermogen van de film enigszins beperkt. De documentaireachtige aanpak van Berrached laat weinig variatie toe in haar shotcompositie en het verdere camerawerk, kleurenpallet en production design (sets, kostuums,…) zijn weinig opmerkelijk.

Marko Truyen

  schermafbeelding-2016-09-15-om-16-20-38 schermafbeelding-2016-09-15-om-16-20-38

FOTO'S DAG 5 @ #FFI16

Bekijk hier alle foto’s van dag 5 @ #FFO16

Schrijf u in en ontvang onze nieuwsbrief