in blue in blue

Nederland gastland

FFO werkt al jaren samen met het Nederlands Filmfestival van Utrecht, maar wil dit jaar extra aandacht besteden aan gastland Nederland, een land met een enorm rijke filmgeschiedenis en filmindustrie.

De Nederlandse cinema had vooral in de jaren 70 en 80 een sterke weerklank in Vlaanderen.  Sinds de jaren 90 raakten echter minder Nederlandse films over onze grens heen. De voorbije jaren kende de Nederlandse cinema evenwel een sterke heropleving.

Ook Master Wim Opbrouck heeft een grote band met Nederland. Hij is, net zoals vele andere Vlaamse acteurs, regelmatig in Nederlandse film te zien en er worden steeds meer coproducties met Vlaanderen afgesloten.

Redenen genoeg om Nederland dit jaar als gastland te selecteren. FFO stelt in samenwerking met het Nederlands Filmfonds, het EYE Filmmuseum, het Nederlands Filmfestival van Utrecht en Film by the Sea van Vlissingen een boeiend programma samen.

Elke avond gaat een Nederlandse film in première, we nodigen heel wat Nederlandse gasten uit.

NEDERLANDSE FILMPREMIÈRES

“Het doet zo zeer” van Heleen van Royen

De 84-jarige moeder van schrijfster Heleen van Royen lijdt aan beginnende dementie. Ruim een jaar lang volgt ze haar moeder in haar alledaagse zorgen en haar tocht langs ziekenhuizen en behandelingen. Deze egodocumentaire is een intiem en bitterzoet portret vol herkenbare, pijnlijke momenten maar vooral een bijzondere ode aan het leven.

“Het doet zo zeer” ging in Nederlandse première op het International Film Festival Rotterdam.

“In Blue” van Jaap van Heusden

De doorgewinterde stewardess Lin, gespeeld door Maria Kraakman, moet op een vlucht naar Boekarest helpen bij een bevalling. Het maakt emoties in haar los die ze lang niet onder ogen heeft durven zien. De volgende dag rijdt ze met haar taxi de 15-jarige Nicu aan, een dakloze weesjongen die in de tunnels onder de stad leeft. Hun toevallige ontmoeting leidt tot een band die op de dunne, verwarrende lijn balanceert tussen vriendschap, ouderlijke affectie en liefde. Ondertussen krijgt Lin het steeds moeilijker om haar psychologisch evenwicht te bewaren.

“Monk” van Ties Schenk

Monk is een 13-jarige hypochondrische jongen, zijn zusje Joni (16) een rebellerende puber, zijn moeder Maria, gespeeld door Marina Gatell, een flamboyante Spaanse en zijn vader Fabian een kunstenaar die met zichzelf in de knoop zit, gespeeld door Sam Louwyck. Als het gezin onverwacht moet afreizen naar Spanje om afscheid te nemen van de zieke broer van Maria, zet dit de onderlinge relaties op scherp.

Deze Nederlands-Belgische coproductie is goed voor een nominatie voor de Ensors.

“Verdwijnen” van Boudewijn Koole

Elk jaar gaat Roos op bezoek bij haar moeder Louise in Noorwegen. Maar dit jaar verloopt de ontvangst niet even hartelijk. Het contact tussen moeder en dochter verloopt uiterst stroef. Bovendien brengt Roos slecht nieuws met zich mee. Met de hulp van haar halfbroertje Bengst en een oude liefde die weer oplaait, vinden de twee vrouwen toenadering en kan Roos haar volgende en onvermijdelijke stap zetten.

“Vind die domme trut en gooi haar in de rivier “ van Ben Brand

Samen met hun vader hebben Remco en zijn zusje Lizzy een illegaal handeltje in puppy’s. Zieke diertjes zijn niet geschikt voor de verkoop en moeten daarom op een afgelegen plek gedumpt worden. Remco en zijn zusje staan al lang niet meer bij stil bij waar ze mee bezig zijn. Wanneer Remco een filmpje online zet waarin zijn zusje de weerloze beestjes één voor één in de rivier gooit, blijft dat niet zonder gevolgen. In deze film van Ben Brand is er een rol weggelegd voor onze master Wim Opbrouck.

“Waterboys” van Robert Jan Westdijk

Waterboys is een losbandige road-(en zee)trip van Amsterdam naar Edinburgh. Vader Victor en zoon Zack worden tegelijk het huis uitgezet door hun respectievelijke partners. Samen reizen ze naar Schotland om Victor’s nieuwe boek te promoten, maar ook om zichzelf en hun zoekgeraakte relatie terug te vinden. In een film die zowel grappig als ontroerend is, werkt deze verfrissende vader-en-zoon tragikomedie ook als ode aan een zekere populaire Britse band (zoals de titel aangeeft).

“Waldstille” van Martijn Maria Smits

Ben haalt zich de woede en het verdriet van zijn complete dorp op de hals haalt als hij dronken een verkeersongeluk veroorzaakt waarbij zijn vriendin Tinka sterft. Hij wordt naar de gevangenis gestuurd en zijn verbitterde schoonfamilie krijgt de voogdij over zijn dochtertje Cindy. Wanneer Ben na lange tijd weer naar het zuidelijk gelegen dorp Waldstille terugkeert, is hij van plan om het contact met Cindy zo snel mogelijk te herstellen – ondanks tegenwerking van zijn schoonouders. De hoofdrollen worden vertolkt door Thomas Ryckewaert, Jelka van Houten, Johan Leysen en Marie-Louise Stheins.

Schrijf u in en ontvang onze nieuwsbrief