Regisseur Cecilia Verheyden over de zoektocht naar balans in ‘Skiff’

De zoektocht zegt soms meer dan de uitkomst

‘Skiff’ neemt de kijker mee in de woelige zomer van de vijftienjarige Malou (vertolkt door Femke Vanhove). Als beloftevolle roeister zoekt ze haar ritme in de eenzaamheid op haar boot. Wanneer een van haar oudere broers zijn nieuwe vriendin Nouria (Lina Miftah) mee naar huis neemt, wakkert dat bij Malou een vlam aan. Wat volgt is een innerlijke zoektocht, niet alleen naar zichzelf en haar eigen identiteit, maar ook naar de kracht om door te gaan. 

Met ‘Skiff’ probeert Cecilia Verheyden een verhaal te vertellen dat nog niet eerder is gebracht. Het was de eerste keer dat ze zelf het scenario schreef (samen met co-scenarist Vincent Vanneste) en dat geeft de film een erg persoonlijke touch. Eerdere projecten (zoals haar tweede langspeelfilm ‘Ferry’) focusten vooral op mannelijke hoofdrollen. Net daarom wilde ze in ‘Skiff’ bewust ruimte maken voor de innerlijke ontwikkeling van een jonge vrouw.

Hoewel het verhaal volgens Cecilia niet volledig autobiografisch is, zitten er wel elementen in die aansluiting vinden bij haar eigen leven. Zo haalde de regisseur inspiratie uit de vriendinnetjes die haar broer vroeger mee naar huis bracht, en uit de gedachte wat er zou gebeurd zijn mocht ze er verliefd op zijn geworden.

Toen haar familie deze week naar Oostende kwam om de film voor het eerst te zien, heerste er enige nervositeit. Gelukkig waren de reacties positief. “Wat hen opviel, was de mildheid van de personages. Bij ons thuis ging het er vaak harder aan toe.”, lacht ze. Het was naar eigen zeggen een bewuste keuze om de omgang tussen Malou en haar broers in een zekere harmonie te omhullen. Toch gaan ze een eerlijke dialoog soms uit de weg, en in dat veld ontstaat een extra spanningslaag. “Dat was voor mij een manier om aan te tonen dat broers en zussen eigenlijk intieme vreemden zijn.” .

Van acteur naar personage

Cecilia Verheyden noemt zichzelf een acteursregisseur en is zich ervan bewust dat elke speler een andere aanpak hanteert. Ze maakte bewust veel tijd voor de cast nog voor de draaiperiode van start ging en organiseerde bootcamps en workshops opdat er een gevoel van vertrouwen zou heersen op de set. Elke acteur kreeg daarnaast een dagboek, als uitnodiging om zelf mee te bouwen aan het personage. Die persoonlijke aanpak heeft volgens de regisseur zeker zijn vruchten afgeworpen. 

De jonge actrice Femke Vanhove speelt de Malou, een rol die ze in eerste instantie misschien wat onderschat heeft. Maar Cecilia benadrukt dat ze tijdens het draaiproces sterk is gegroeid. Dankzij de grote spreidstand tussen Femkes eigen karakter en dat van haar personage Malou, kon ze de ongemakkelijke scènes op een erg natuurlijke manier neerzetten.

Ook Lina Miftah bleek in haar rol als Nouria een revelatie. Haar Franse tongval vormde aanvankelijk een uitdaging, maar groeide gaandeweg uit tot een ware troef. Verheyden geeft toe dat ze al langer gefascineerd is door meertaligheid en door momenten waarop mensen teruggrijpen naar hun moedertaal, bijvoorbeeld bij hevige emoties. De frustratie die Nouria soms voelt wanneer ze zich moeilijk kan uitdrukken, werd bewust ingezet om emotionele lagen aan bepaalde scènes te geven.

Subtiele stijlkeuzes

Op cinematografisch vlak werkte de regisseur vooral met kleur en geluid als betekenisdragers. Voor Malou werd bewust gekozen voor geel- en blauwtinten, die niet alleen sterk visueel contrasteren, maar ook mooi aansluiten bij het uiterlijk van de blonde actrice. Nouria kreeg daarentegen een rode kleur, als symbool voor de warmte en genegenheid die Malou voor haar voelt.

Ook geluid vormt een belangrijke laag in de film. Zo geeft de sfeer van de wals bijvoorbeeld mooi de beweging tijdens het roeien aan. Het nummer ‘True Love Will Find You in the End’ van Daniel Johnston vindt dan weer thematische aansluiting bij de emotionele ontwikkeling van het verhaal.

Aan het einde van de Auteur Talk verklapt Cecilia Verheyden dat ze hoopt in de toekomst nog meer soortgelijke verhalen tot leven te mogen wekken. Dat werd aangemoedigd door het publiek met een hartverwarmend applaus.