Master Ruth Becquart is getekend door verhalen

Vol passie en enthousiasme steekt de Master van FFO26 van wal:

Eerste verhalen 

Becquarts fascinatie voor verhalen begint al in haar jeugd. Haar vader was een danser met een grote interesse in archeologie en geschiedenis. “Hij had een hekel aan de klassieke sprookjes. In plaats van bestaande boekjes voor te lezen, verzon hij elke avond een nieuw verhaal over de oermens Timbuktu. Ik herinner me passages over hoe Timbuktu zich met kruiden beschermde tegen roofdieren, of hoe hij na een mammoetjacht het vlees liet drogen in de zon.

Becquart geeft daarnaast ook toe dat ze erg geïnteresseerd is in hoe andere mensen alles beleven. Ze stelt zich de vraag of dat hard verschilt van haar eigen gevoel. Verhalen helpen haar om daar een beter inzicht in te krijgen.

Naast de verhalen van haar vader slaagde ze er ook in om als jong meisje helemaal op te gaan in haar eigen fantasie. “Wij woonden op een boerderij met muren die wit gekalkt waren. In die muren zag ik figuren - zoals in de wolken - en ik was ervan overtuigd dat Moeder Maria in dat bezetsel zat. Als vijfjarig meisje zat ik echt tot haar te bidden, tot ze op een dag plots verdwenen was."

Van spelen naar schrijven

In 2024 schreef Ruth Becquart samen met Leonardo van Dijl het scenario van ‘Julie zwijgt’. De film werd de officiële Belgische Oscarinzending en viel in de prijzen op het Filmfestival van Cannes. Voor Becquart voelde dat als een nieuw begin, maar toch benadrukt ze dat ze altijd al verhalen heeft verteld: “Als actrice breng je sowieso verhalen. Ik schreef ook al lange tijd teksten, maar die durfde ik niet echt naar buiten te brengen. Dat vertrouwen is moeten groeien met de tijd. Het voelde een beetje alsof ik tijdens het schrijfproces van ‘Julie zwijgt’ terug in het eerste leerjaar zat.”

De actrice moest in de eerste plaats leren hoe ze haar voelen, verbeelden en spelen kon overbrengen naar een geschreven tekst. Dat zou naar eigen zeggen nooit gelukt zijn zonder de hulp van professionals als Van Dijl. Ondertussen werkt ze ook met andere schrijvers aan nieuwe ideeën, al blijft haar focus vooral liggen op het spelen:

Volgens Ruth Becquart zijn veel verhalenvertellers een beetje visionair. Ze hebben goede voelsprieten voor wat er in de wereld gebeurt en kunnen dat vertalen naar verhalen die we in de nabije toekomst in de cinema kunnen zien. Al spelen eigen ervaringen natuurlijk ook altijd een rol. “Creativiteit vertakt, zoals de wortels van een boom. Gaandeweg zit er steeds meer in je rugzak, en pas achteraf besef je welk proces daar eigenlijk aan vooraf ging.”

Becquart vindt het erg waardevol dat verhalenvertellers dit jaar in de kijker worden gezet tijdens het filmfestival. Ze benadrukt dat regisseurs, scenaristen en acteurs een relevant beroep uitoefenen, zeker vandaag. Voor velen onder hen is het delen van verhalen trouwens geen keuze, maar een noodzaak.